Antoni Falkiewicz (ur. 3 września 1901 we Lwowie, zm. 2 września 1977 we Wrocławiu) – doktor medycyny, profesor Akademii Medycznej we Wrocławiu, internista, kardiolog.
Życiorys Syn Antoniego. Studiował medycynę na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, później pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych pod kierunkiem prof. Romana Renckiego, a w 1925 otrzymał tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Po doktoracie wyjechał na roczny staż do Wiednia, gdzie u prof. dra Karela Frederika Wenckebacha zgłębiał tajniki nowatorskiej wówczas techniki kardiologicznej – elektrokardiografii. Wróciwszy do Lwowa w 1926 pracował do 1935 w Uniwersyteckiej Klinice Chorób Wewnętrznych, dając się poznać jako doskonały nauczyciel akademicki, uzdolniony diagnosta i naukowiec.
9 grudnia 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 41. lokatą w rezerwie, w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 10 batalionu sanitarnego w PrzemyśluDz. Pers. MSWojsk. Nr 55 z 31 grudnia 1926 r., s. 453. Dz. Pers. MSWojsk. Nr 3 z 29 stycznia 1927 r., s. 23..
W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.