Łeonid Stupnycki, ukr. Леоні́д Ступни́цький, pol. Leonid Stupnicki, ps. Honczarenko, Szymanśkyj (ur. 1891 w Romaniwce, zm. 30 lipca 1944 w Dermaniu koło Ostroga) – ukraiński wojskowy, oficer armii carskiej, podpułkownik armii URL, generał-chorąży UPA (pośmiertnie).
Życiorys Urodził się 10 czerwca 1891 w Romaniwce na Żytomierszczyźnie w rodzinie chłopskiej. Ukończył gimnazjum w Skwirze, a następnie rozpoczął studia przyrodnicze na wydziale fizyczno-matematycznym Uniwersytetu Kijowskiego. Marząc o karierze wojskowej przerwał studia w 1912 roku i wstąpił do armii rosyjskiej.
W chwili wybuchu I wojny światowej służył jako podoficer w 9 Bugskim Pułku Ułanów. W jego szeregach brał udział w rosyjskiej ofensywie w Galicji; za zasługi w zdobyciu Przemyśla otrzymał Krzyż Świętego Jerzego III stopnia. W tym czasie został kontuzjowany i ranny. 30 maja 1915 wycofano go z frontu i wysłano na kurs oficerski, który ukończył 13 października 1915. Co najmniej do maja 1916 służył na tyłach biorąc udział w szkoleniu jednostek rezerwowych. 24 sierpnia 1916 otrzymał Order św. Stanisława III stopnia. Ostatnim epizodem Stupnyckiego w I wojnie światowej była służba na froncie rumuńskim w szeregach 136 Pułku Piechoty.