Na przełomie lat 1917-1918 wstąpił do ukraińskiego i brał udział w walkach z Rosjanami pod Konstantynogrodem i Łozową. Został ciężko ranny i leczył się do jesieni 1918. W grudniu 1918 wrócił do służby wojskowej w różnych formacjach ukraińskich. W lipcu 1919 jego oddział przyłączył się do armii Ukraińskiej Republiki Ludowej. Latem 1919 Stupnycki brał udział w ciężkich bojach z bolszewikami pod Tywrowem, Humaniem, Chrystynówką i Stawiszczem a jesienią 1919 z "białymi" Rosjanami gen. Denikina pod Wapniarką. Po wycofaniu się na Wołyń był zmuszony ustąpić z funkcji dowódcy pułku z powodu zachorowania na tyfus (1 grudnia 1919). Wrócił do służby po podpisaniu układu Piłsudski-Petlura. 23 maja 1920 został sotnikiem w 5 pułku kawalerii, przemianowanym później na 4 kijowski pułk kawalerii. Brał udział w wojnie z bolszewikami do 21 listopada 1920 (internowanie armii URL w Polsce).
W listopadzie 1921 uczestniczył w drugim pochodzie zimowym armii URL będąc dowódcą oddziału konnego w randze podpułkownika w powstańczym oddziale Jurko Tjutjunnyka. Brał udział w walkach o Korosteń. Po rozbiciu oddziałów Tjutjunnyka przez bolszewików Stupnycki wraz z innymi niedobitkami wrócił do Polski.