24 czerwca 1995 została podpisana umowa o fuzji. Fuzja była sygnowana przez Henryka Woźniaka, Bolesława Krzyżostaniaka oraz Janusza Romanowskiego (który wcześniej był sponsorem Legii Warszawa oraz prezesem Pogoni Konstancin). Trzon zespołu piłkarskiego mieli stanowić zawodnicy Olimpii, dodatkowo wzmocnieni najlepszymi zawodnikami Lechii oraz kilku piłkarzy Pogoni Konstancin. Zarząd utworzyli: prezes Lechii – Henryk Woźniak, działacz – Leszek Lis, dyrektor Lechii – Zbigniew Golemski, Krzysztof Dmoszyńki z Pogoni Konstancin oraz Łupicki – wiceprezes Olimpii. Trenerami zespołu zostali Hubert Kostka i Wojciech Wąsikiewicz. Nowy klub swoją siedzibę miał w Gdańsku, mecze rozgrywał na stadionie Lechii przy ul. Traugutta.
3 i 7 lipca 1995 odbył się zjazd PZPN, na którym wybrano nowego prezesa, Mariana Dziurowicza. Nowy prezes potępił fuzje (w tym czasie fuzji dokonały również Sokół Pniewy i GKS Tychy). Fuzje te jednak były z punktu widzenia regulaminu legalne, chociaż bardzo kontrowersyjne. Według pogłosek Marian Dziurowicz był niechętny do fuzji tyskiego i gdańskiego zespołu ze względu na incydent, do którego doszło w maju 1995, kiedy GKS Katowice, którego wówczas prezesem był Marian Dziurowicz, przegrał z GKS Tychy, a sędzią tego spotkania był Andrzej Czyżniewski z Gdańska. Dziurowicz miał wówczas zbesztać arbitra.