Odejście większości uczonych Do końca 1409 roku Uniwersytet Praski opuściło niemal 2000 profesorów i studentów, którzy udali się do Lipska gdzie założyli nową uczelnię, lub osiedlili się na uniwersytetach w Wiedniu, Krakowie, Heidelbergu, Kolonii nad Renem czy Erfurcie. W geście solidarności wyjechało także wielu prawników, mimo że dekret ich formalnie nie dotyczył. W konsekwencji społeczność akademicka Uniwersytetu Praskiego zmniejszyła się niemal o 80%.
Utrata statusu międzynarodowego Z powodu masowego odpływu społeczności akademickiej międzynarodowy uniwersytet stał się jedynie lokalną instytucją. Tymczasem ojciec Wacława IV, Karol IV, zakładał uniwersytet na wzór prestiżowej uczelni w Paryżu, kierując się zasadami uniwersalizmu: „Studenci i nauczyciele byli podzieleni na cztery nacje według zasady regionalnej. Jednak kluczowym aspektem było to, że podział ten opierał się na kryterium terytorialnym, a nie językowym. Uniwersytet Karola w Pradze pełnił również funkcję uczelni wyższej dla niemieckich obszarów Rzeszy, a warto pamiętać, że Karol IV, jako cesarz, miał oczywisty interes w podtrzymaniu jego międzynarodowego prestiżu".