Henryk Stamatello (ur. 29 listopada 1901 w Siedlcach, zm. 8 lipca 1997) – polski inżynier dróg i mostów, profesor Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie wodociągów i kanalizacji oraz budownictwa podziemnego, jeden z głównych projektantów warszawskiej Trasy W-Z, instruktor harcerski.

Życiorys Jego dziadek Demetrio pochodził z Apulii we Włoszech. Henryk urodził się w Siedlcach, w rodzinie Stanisława, urzędnika kolejowego, i Władysławy. Od 1908 związał się z Warszawą – mieszkał w osadzie kolejarskiej Nowe Bródno (wówczas jeszcze w gminie Bródno, poza granicami stolicy). W latach 1911–1915 uczęszczał do II Warszawskiego Gimnazjum Państwowego z wykładowym językiem rosyjskim, później w Moskwie, gdzie jego ojciec pracował czasowo jako urzędnik kolejowy, kontynuuje naukę w prywatnym gimnazjum rosyjskim a od 1916 – w polskim gimnazjum. W czerwcu 1918 po powrocie do Polski uczył się w Gimnazjum Kazimierza Kulwiecia w Warszawie, gdzie w 1920 zdał maturę.

Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 18 pułku artylerii ciężkiej. Brał udział m.in. w bitwie nad Wkrą. W listopadzie 1920 został zdemobilizowany w stopniu bombardiera.