Związek Węglarzy Polskich – tajna organizacja polityczna, założona 5 listopada 1833 w Rzepniowie koło Złoczowa w Galicji przez emisariuszy z Francji i miejscowych działaczy. Od roku 1834 działał pod nazwą Węglarstwo Polskie. Była to odnoga ogólnoeuropejskiej organizacji walczącej z reakcją i absolutyzmem – węglarstwa.
Wśród założycieli Związku znajdowali się: Karol Borkowski, Seweryn Goszczyński, Henryk Dmochowski. Późniejszym znanym działaczem Związku był Konstanty Słotwiński.
Związek podlegał węglarstwu polskiemu na emigracji (Namiot Narodowy Polski), dążył do uniezależnienia się od dyrektyw karbonarii francuskiej i do przygotowania powstania. Później porzucił plany wywołania powstania, i skupił się na pracy organizacyjnej i propagandowej.
Organizacja miała trzystopniową organizację, w systemie piątkowym. Na czele stała grupa doświadczonych karbonariuszy, zwana wentą. Poniżej znajdował się właściwy związek, noszący nazwę Przyjaciele Ludu. Jego członkowie nie byli informowani o podległości karbonariuszom.Członkowie Przyjaciół Ludu werbowali dalsze niższe komórki, stanowiące trzeci i najniższy stopień organizacji. Tworzono je osobno w każdym stanie społeczeństwa oraz osobno dla kobiet i mężczyzn.