W organizacji obowiązywał specjalny rytuał przyjęcia (wzorowany na masońskim) oraz pseudonimy organizacyjne.
Członkowie organizacji byli przekonani, że ten system stanowi wystarczające zabezpieczenie przed policją. Jednak policja trafnie założyła, że związki te tworzone są przez emisariuszy wychodźstwa polskiego. Nakazano więc wszystkim obcym zgłoszenie się do cyrkułów po odbiór specjalnych paszportów. Tylko nieliczne zezwalały na pozostanie w Galicji, a reszta nakazywała wyjazd w kierunku Francji. Po upływie terminu odbioru paszportów osoby ich nie posiadające były deportowane na granicę, do Rosji. W ten sposób w 1835 większość wenty została aresztowana, lub zmuszona do ukrywania się. W okolicach Krakowa działali w konspiracji Seweryn Goszczyński i Lesław Łukaszewicz, we Lwowie Hugo Wiśniowski, Teofil Wiśniowski, Franciszek Jan Smolka. Innymi działaczami konspiracji byli: August Bielowski, Lucjan Siemieński I Karol Szajnocha.
Niżsi działacze Związku kontynuowali działalność w Stowarzyszeniu Ludu Polskiego, które wskutek aresztów kierownictwa uzyskało samodzielność.
Literatura Stanisław Grodziski - “W Królestwie Galicji i Lodomerii”, Kraków 1976
Kategoria:Polskie organizacje niepodległościowe w zaborze austriackim Kategoria:Polskie organizacje węglarskie Kategoria:Polskie polistopadowe organizacje rewolucyjne i niepodległościowe