Strofa alcejska – w poezji starożytnej strofa, która składa się z czterech wersów alcejskich, mianowicie dwóch jedenastozgłoskowców, dziewięciozgłoskowca i dziesięciozgłoskowca. Za jego twórcę uważa się Alkajosa, rówieśnika Safony, pochodzącego z Mityleny na Lesbos. Do poezji rzymskiej strofa alcejska została wprowadzona przez HoracegoTeresa Kostkiewiczowa, Alcejska strofa [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002..
Schemat metryczny wygląda następująco:
1. stopa 2. stopa 3. stopa 4. stopa 5. stopa jedenastozgłoskowiec alcejskiwersy 1–2 dziewięciozgłoskowiec alcejskiwers 3 dziesięciozgłoskowiec alcejskiwers 4 Najbardziej znanym przykładem użycia strofy alcejskiej jest pieśń Horacego o SorakteMałą encyklopedia kultury antycznej, Warszawa 1990.:
Vides ut alta stet nive candidum Soracte nec iam sustineant onus silvae laborantes geluque flumina constiterint acuto?
W literaturze polskiej strofa alcejska w przeciwieństwie do bardzo popularnej strofy safickiejPorównaj: Wiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 142-143.