nie przyjęła się. Użył jej Stanisław Trembecki w Odzie dedykowanej NaruszewiczowiAdam Ważyk, Mickiewicz i wersyfikacja narodowa, Warszawa 1951.:
O ty, kapłanie Delijskiego świętny, Przeszłego wiadom, przyszłości pojętny Wieńcz twe skronie, wieszczą bierz laskę, Śnieżny ubiór i złotą przepaskę.
Z rzadka strofa alcejska pojawia się w tłumaczeniach utworów napisanych tą miarą – wierszy Alkajosa, Horacego i Friedricha HölderlinaZobacz komentarz tłumacza [w:]: Friedrich Hölderlin. Co się ostaje, ustanawiają poeci. Wiersze wybrane w przekładzie Antoniego Libery, Gdańsk 2009.. Miarą oryginału wiersz Hölderlina Ziemia ojczysta przełożył Witold WirpszaAlbum poezji miłosnej, red. Wiktor Woroszylski, Warszawa 1970, s. 129.. Ze strofą alcejską eksperymentowali poeci włoscyAlcaica, strofa e alcaici, versi in "Enciclopedia Italiana", na przykład Gabriele D’Annunzio:
Quando ne’ campi sigei pugnavano di Lesbo i figli tra ’l fiero strepito de l’armi sanguigne lucenti in un nugolo denso di polve; (A la strofe alcaica)
Omawianej zwrotki użył też Giosuè Carducci: