Non mai da ’l cielo ch’io spirai parvolo ridesti, o Sole, bel nume, splendido a me, sí come oggi ch’effuso t’amo per l’ampie vie di Livorno.
Strofę alcejską można odnaleźć w dokonanym przez Jerzego Żuławskiego przekładzie Z Nowożytnych ód Ottona Ericha Hartlebena:
W bezmocy piękność mowy nie padła, nie! choć przebrzmiał mistrzów dawnych donośny krok! – i my tam idziem, kędy oni, stopy dźwięcznemi i patrząc światła.
Przypisy
A