W XIII wieku określano ją greckim terminem (w literaturze francuskiej chifonie; w hiszpańskiej cinfonía.

thumb|Lirnik (1876) – obraz Hipolita Lipińskiego Muzyka grającego na lirze korbowej nazywano lirnikiem. W XIII wieku powszechne już były wśród Połabian nazwiska pochodzące od nazwy instrumentu: Lirack (w języku niemieckim) oraz Lirak (w serbołużyckim). Na terenie historycznych Czech znana była od XIV wieku. W kulturze ludowej różnych krajów europejskich instrument nazywany był lirą. Wśród wyższych sfer dodawano określenia pozwalające odróżnić go od liry antycznej: „korbowa”, „kołowa”, „kręcona”, „wiejska” i „żebracza”, we Włoszech lira tedesca ().

W późnym średniowieczu i wczesnym renesansie cały czas zyskiwała na popularności. Od XV wieku była ściśle związana z postacią wędrownego żebraka dziada. Rozwijające się w XVI wieku instrumentarium o wyższych walorach brzmieniowych wyparło ją jednak u schyłku XVI wieku do roli instrumentu wyłącznie ludowego. W Niemczech nazywano ją wówczas leier (), a we Francji vielle à roue ().