Traktat posługiwał się określeniem „tony”, przejętym z traktatu waszyngtońskiego, równej 1016 kg („długiej” tony angielskiej, określanej jako tona standardowa – ts): USA: krążowniki typu A (ciężkie): 180 000 ts krążowniki typu B (lekkie): 143 500 ts niszczyciele: 150 000 ts okręty podwodne: 52 700 ts Brytyjska Wspólnota Narodów: krążowniki typu A: 146 800 ts krążowniki typu B: 192 200 ts niszczyciele: 150 000 ts okręty podwodne: 52 700 ts Japonia: krążowniki typu A: 108 400 ts krążowniki typu B: 100 450 ts niszczyciele: 105 500 ts okręty podwodne: 52 700 ts

Po raz pierwszy wyróżniono dwie kategorie krążowników: A, o uzbrojeniu w działa kalibru powyżej 155 mm oraz B, o kalibrze dział do 155 mmPrzyjęto jako rozgraniczający kaliber 155 mm zamiast powszechnie stosowanego 152 mm (6 cali) z uwagi na francuskie krążowniki typu Duguay Trouin, uzbrojone w takie działa – G. Bukała, Krążowniki które zmieniły kły.. Jakkolwiek traktat nie posługiwał się terminologią „krążownik ciężki” lub „lekki” i obowiązywał w tej części jedynie między USA, Wielką Brytanią i Japonią, lecz podział ten stał się następnie powszechnie przyjmowanym rozgraniczeniem między krążownikami ciężkimi (z działami kalibru ponad 155 mm) a lekkimi.