Natomiast druga osoba liczby pojedynczej ma końcówkę –ej w przypadku czasowników kończących się w bezokoliczniku na –ać, np. dej, grej, sprzedej, minszej. W pochodnych czasownika „iść” głoska „j” jest zastępowana przez „n”, rzadziej „ń”. Przykłady: dondę, zandziesz, przyndzim, u̯odyńdź. Czasowniki pleć i mleć odmieniaja się w charakterystyczny dla gwary kujawskiej sposób: W czasie teraźniejszym „ie” zmienia się w „y” (myle, pyle); W czasie przeszłym używa się ich w formie mylił, pylił itd. Końcówka bezokolicznika –eć jest zamieniana na –ić (np. wiedzić, siedzić) lub –yć (np. słyszyć). Bezokoliczniki „bać się” i „stać” mają formę „boić się” i „stoić”. W związku z tym formy czasu przeszłego są odpowiednio inne: bojołym się, stojała, bojeli się itd. Zamiana końcówek wyrazów: –ej na –y lub –i, np. złej (ręki) – zły (rynki), klei (papier) – klii (papiur) oraz –ie(–) na –i(–), –ji(–): wiem – wim, pierwsi – pjirsi (pozostałości po staropolskim é); –aj na –ej: daj – dej, wczoraj – wczorej, także kup – kupej (bezokol. kupać); –mi na –my (narzędnik liczby mnogiej): „Idę do kobity z ładnymy kwiatamy”.