Stężenie reagentów reakcji W celu wytrącenia osadu konieczne jest stosunkowo duże stężenie obu reagentów. Dodatkowo stężenie immunoglobulin, jak i antygenów powinno być ze sobą w równowadze. W przypadku, gdy mamy zbyt duże stężenie immunoglobulin lub antygenów w środowisku reakcji, ulegają one niepełnej precypitacji powodując powstawanie kompleksów rozpuszczalnych (nadwyżka któregokolwiek z reagentów powoduje powstawanie kompleksu rozpuszczalnego, zatem osad nie wytrąca się). Gdy stężenia znajdują się we względnej równowadze, na obszarze w którym ta równowaga występuje (tzw. obszarze ekwiwalentnym) tworzy się osad precypitatu.
Gdy dana reakcja charakteryzowana jest przez bardzo wąski zakres stężeń przy którym zachodzi precypitacja (reakcja o małym zakresie ekwiwalencji) powstały precypitant przyjmuje postać osadu kłaczków, a reakcja ta będąca odmianą reakcji precypitacji przyjmuje miano flokulacji, a przeciwciała biorące udział w takiej reakcji nazywane są przeciwciałami flokulującymi.
Stężenie elektrolitu indukującego precypitację Za optymalny elektrolit często uważa się roztwór NaCl. Jednak zależnie od przeprowadzanej reakcji należy dobrać jego optymalne stężenie.