Dopełniacz jest przypadkiem najczęściej używanym po mianowniku i rzadko jest mu równy formalnie (wyjątki to np. pani, dzieci). Jego podstawowa funkcja jest posesywna (odpowiada na pytania kogo?, czego?, czyj?). W negatywnych zdaniach egzystencjalnych pełni funkcję podmiotu („nie ma go”), w funkcji dopełnienia bliższego zastępuje biernik w zdaniach negatywnych („jem sałatę”, „nie jem sałaty”). Dopełniacz może też pełnić funkcję dopełnienia bliższego, gdy mowa o części (np. „kupiłem cebuli”). Można sobie wyobrazić, że przed takim dopełnieniem występuje „ukryty” rzeczownik określający ilość („kupiłem kilogram cebuli” czy też „kupiłem trochę cebuli”).
Końcówki dopełniacza l.p. Sytuacja męskie żywotne i nijakie męskie nieżywotne żeńskie Końcówka -a -a/-u -y/-i Przykłady kota, pilota, rysia, drzewa, pola miodu, dżdżu myszy, małpy, ziemi
Nie ma ścisłych reguł określających użycie końcówki -u. Nazwy narzędzi zazwyczaj przybierają -a (bat – bata, młotek – młotka), nazwy substancji – -u (materiał – materiału, tlen – tlenu); istnieją jednak wyjątki.