Wyjątkowo końcówka -u występuje także u rzeczowników wół – wołu, bawół – bawołu; za normatywne w języku mówionym uchodzą też formy z końcówką -a: woła, bawołaWielki słownik poprawnej polszczyzny 2004, PWN.. Rzeczowniki męskoosobowe zakończone w mianowniku na -a mają w większości form przypadkowych końcówki takie, jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, stąd np. poeta – poety, satelita – satelity. Według odmiany żeńskiej idą także niektóre rzeczowniki męskoosobowe na -o, zwłaszcza nazwiska: Jagiełło – Jagiełły (ale Mieszko – Mieszka, Reksio – Reksia). Rzeczowniki męskoosobowe sędzia, hrabia przybierają w kilku formach końcówki odmiany przymiotnikowej, dlatego dop. sędziego, hrabiego. Rzeczownik męskoosobowy książę ma w dop. l. poj. postać księcia; ten sam temat księć- występuje w innych przypadkach liczby pojedynczej.
Końcówki dopełniacza l.m. Sytuacja męskie twardotematowe męskie miękkotematowe żeńskie i nijakie, miękkotematowe żeńskie i nijakie, twardotematowe Końcówka -ów -y/-i/-ów -y/-i/-o -o Przykłady psów, pilotów, płotów rysiów, harcerzy ziem, myszy drzew, małp