stacja – stacji, lilia – lilii oraz w tematach zakończonych na samogłoskę, np. idea – tych idei, statua – tych statui. Dawna forma -ij/-yj (stacyj, lilij) jest już dziś przestarzała i spotykana wyłącznie w stylu archaizującym. Istnieją wychodzące z użycia formy oboczne z końcówka -0, zanikiem miękkości i e ruchomym: sukni || sukien, studni || studzien, kuchni || kuchen. Końcówka -ów zasadniczo nie występuje w rodzaju żeńskim (wyjątkowo nuda – nudów), a w rodzaju nijakim używana jest tylko w rzeczownikach obcego pochodzenia, jak studio – studiów, akwarium – akwariów. Końcówka -ów zwykle występuje jednak u rzeczowników męskich o odmianie żeńskiej, np. poeta – poetów, sędzia – sędziów, Jagiełło – Jagiełłów, satelita – satelitów. Wyjątki: mężczyzna – mężczyzn, sługa – sług (końcówka zerowa) oraz cieśla – cieśli (końcówka -i). Rzeczowniki nijakie typu cielę mają w dop. l.mn. końcówkę zerową i rozszerzenie w formie -ąt: cieląt. Tak samo męskoosobowy rzeczownik książę – książąt. Rzeczowniki oko, ucho przybierają w dop. l.mn. dawne formy liczby podwójnej oczu, uszu (forma ócz jest dziś przestarzała).
Celownik
Celownik oznacza zwykle dopełnienie dalsze („Daj Kasi piłkę.”). Łączy się z nielicznymi przyimkami („ku miastu”). Jest najrzadziej używanym przypadkiem.