Historia języka Nie wiadomo dokładnie, kiedy zaczęto używać literackiego języka Mongołów, jednak najstarsza wzmianka o jego istnieniu (a raczej o znajomości pisma przez ludy mongolskie) pochodzi z początków XIII wieku. Zakłada się więc, że klasyczny język mongolski powstał w wieku XII lub na przełomie XII i XIII wieku. Prawdopodobnie oparto go na języku staromongolskim, tj. stadium rozwojowym języka mongolskiego sprzed wieku XIII. Możliwe też, że jego podstawą był jakiś inny, archaiczny język rodziny mongolskiej, blisko spokrewniony ze staromongolskim (w grę wchodziłby tu zwłaszcza język kitański). Uważa się, że język piśmiennictwa okresu przedklasycznego (od XIII do XVI wieku) dosyć dobrze odpowiadał jeszcze właśnie tym wczesnym, staromongolskim dialektom mówionym, z których się wywodzi (nie był im jednak tożsamy).
Okres klasyczny literatury mongolskiej przypada na XVII i XVIII stulecie. W związku z rozwojem druku drzeworytowego i – co za tym idzie – znacznym rozpowszechnieniem tekstów pisanych klasycznemu językowi mongolskiemu nadano ujednoliconą postać pod względem form gramatycznych. Dużemu wzbogaceniu uległo też słownictwo – stało się tak za sprawą dokonywanych często przekładów literatury sanskryckiej i tybetańskiej.