68 chiński Typ 96 argentyński Tanque Argentino Mediano

Przełom II i III generacji mały|skaluj=1.2|PT-91, czołg podstawowy przełomu II/III generacji Między drugą a trzecią generacją powstało kilka czołgów pośrednich np. T-64, które były już lepsze niż wozy drugiej generacji, jednak słabsze niż te z generacji trzeciej. Najlepszym przykładem jest używany przez Wojsko Polskie T-72. Czołg T-64 wyposażono w najpotężniejszą w tamtym czasie armatę D-81, zwaną też Rapira, oznaczaną przez producenta jako 2A46, gładkolufową o kalibrze 125 mm. Armata jest ładowana automatem, naboje nie są scalone, tylko rozdzielne – oddzielnie pocisk, oddzielnie ładunek miotający. Amunicja jest podawana z obrotowego magazynu znajdującego się pod wieżą. Armata wyrzuca pociski APFSDS z prędkością 1815 m/s – dla porównania najnowocześniejsze obecnie armaty amerykańskie osiągają prędkość wylotową rzędu 1650 m/s. Armata T-64 jest jednak stabilizowana tylko jednym żyroskopem, podczas gdy w czołgach zachodnich III generacji stosuje się już cztery, a nawet pięć. Poza tym gorszej jakości amunicja powoduje, że to zachodnie wozy mogą przebić grubszy pancerz.