Do pierwszej grupy należą metody wykorzystywane do poszukiwania i lokalizacji stanowisk. Wiele znanych zabytków i stanowisk archeologicznych zostało odkrytych przypadkowo. Metody archeologii niedestrukcyjnej mają za zadanie w jak największym stopniu wykluczyć przypadkowość w archeologii. Zaliczamy do nich badania powierzchniowe i prospekcję prowadzoną z powietrza. Umożliwiają one określenie zasięgu stanowisk, nanoszenie ich na mapy a co za tym idzie planowanie przestrzenne na przyszłość. Przebadanie rejonów, na których planowane są inwestycje niszczące stanowiska archeologiczne (autostrady, fabryki, sztuczne zbiorniki wodne itp.) umożliwia przeprowadzenia badań ratunkowych. Zlokalizowanie i zarejestrowanie stanowisk na tych obszarach umożliwia przeprowadzenie prac wykopaliskowych przed rozpoczęciem robót budowlanych.
Do drugiej grupy zaliczamy metody precyzyjnego rozpoznania stanowisk wcześniej zlokalizowanych. Należą do niej - prospekcja geofizyczna, metoda fosforanowa i wiercenia. Rezultaty badań decydują o wyborze najlepszego rejonu stanowiska przeznaczonego do prac wykopaliskowych, które z różnych względów np. finansowych nie może być w całości przebadane.
Ograniczenia