Od 1942 sekretarz Komitetu Zagranicznego PPS. W 1944 zwolennik polityki premiera Stanisława Mikołajczyka ugody z ZSRR. W marcu 1945 poparł ustalenia konferencji jałtańskiej i wraz ze skupioną wokół siebie grupą opuścił Komitet Zagraniczny PPS, tworząc tzw. Zjednoczoną Grupę członków PPS w Wielkiej Brytanii. Po procesie szesnastu, konferencji moskiewskiej (17–21 czerwca 1945) i utworzeniu Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej grupa Grosfelda wydała oświadczenie o jego uznaniu i gotowości do zjednoczenia z koncesjonowaną PPS w kraju.
W lipcu 1945 mianowany przez Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej komisarzem Banku Polskiego w Londynie i powołany na członka komisji likwidacyjnej tego banku. Głównym zadaniem była kwestia przejęcia złota Banku Polskiego (instytucji prywatnej z udziałem skarbu państwa) przez rząd w Warszawie.
Po powrocie z Wielkiej Brytanii we wrześniu 1945 wstąpił do koncesjonowanej PPS, 4 listopada 1945, został dokooptowany do Rady Naczelnej tej partii. Od 29 grudnia 1945 poseł do Krajowej Rady Narodowej.