rozpoczęła budowę kolei łączącej Indie z Cejlonem, inwestycja nigdy nie została ukończona; w 1914 uruchomiono parowe promy na brakującym odcinku 20-kilometrowym odcinku połączenia; cyklon zniszczył linie i porty w 1964, połączenie nie zostało odbudowane; 1925 – Bombaj: pierwsze pociągi elektryczne (podmiejskie); =1500 V; 1926 ukończenie elektryfikacji magistrali do Poona i Igatpuri przez trudne górskie odcinki na Ghatach Bhane i Thal; 1931 – pierwsze elektryczne pociągi podmiejskie w Madrasie; 1937 – otwarcie mostu na rzece Meghna dało bezpośrednie połączenie Dhaki z Chittagongiem (Asam Bengal Rly.);
Charakterystyczną cechą sieci kolejowej Indii stało się zróżnicowanie rozstawów toru. Dominujące znaczenie miał tor szeroki (1676 mm), wykorzystywała go większość sieci, w tym linie główne. Sieć na torze 1000 mm była szczególnie gęsta w okolicach Vadodary (Gudżarat) i w Radżastanie na zachodzie kraju, w Bengalu Wschodnim i Asamie na wschodzie (ok. 17 tys. km) oraz na większości obszaru południowych Indii (ok. 8 tys. km). Powstały też sieci lub linie na torach węższych, szczególnie 762 mm (okolice Vadodary, Gondii i Jabalpuru).