W 1970 został docentem. Zakładem, a następnie od 1983 Katedrą Historii Medycyny i Farmacji, kierował do 30 września 1996, tj. do czasu przejścia na emeryturę. Po przejściu na emeryturę był związany z Katedrą.

Jako docent, a od 1980 jako mianowany profesor nadzwyczajny, przyczynił się do powstania łódzkiej szkoły historii medycyny. Wypromował 11 doktorów, przyczynił się również do powstania 5 habilitacji. Jego ważnym osiągnięciem było opracowanie i stosowanie zasady badań w dziedzinie opieki zdrowotnej w ramach integralnie rozumianej historii społeczno-gospodarczej XIX i XX w.

W latach 1978–1984 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Medycyny Społecznej.

Działalność pozazawodowa Uczestniczył w pracach wielu stowarzyszeń. W latach 1967–1968 był sekretarzem, a w 1969-1995 przewodniczącym Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji (PTHMiF), w latach 1969–1997 był członkiem Zarządu Głównego PTHMiF. W 1997 został członkiem honorowym Towarzystwa. Utrzymywał kontakt ze środowiskiem historyków w Uniwersytecie Łódzkim, szczególnie zajmujących się historią społeczno-gospodarczą. Na X Powszechnym Zjeździe Historyków Polskich w Lublinie we wrześniu 1969 roku był, obok G.