zawierające największe przeboje artysty i dwie premierowe piosenki: „Slin Slidin’ Away” i „Stranded in the Limousine”; pierwszy z utworów został wydany na singlu i dotarł do czwartego miejsca na liście Hot 100. 7 grudnia 1977 w NBC został wyemitowany pierwszy odcinek programu Paul Simon Special prowadzonego przez artystę, jednak z powodu złych recenzji i krytyki ze strony widzów nie był kontynuowany. W 1978 podpisał kontrakt z wytwórniami: płytową Warner Bros. Records i filmową Warner Bros., a w następnym razem zapłacił Columbii odszkodowanie w wysokości 1,5 mln dol. za nienagraną płytę, do czego zobowiązywała go umowa. Zagrał muzyka Jonasza Levina, głównego bohatera dramatu Roberta M. Younga One-Trick Pony (1980), do którego napisał scenariusz i nagrał ścieżkę dźwiękową o tym samym tytule. Soundtrack dotarł do 12. miejsca na liście Billboard 200, a promujące je single, „Late in the Evening” i „One-Trick Pony, odpowiednio do szóstego i 40. miejsca w notowaniu Hot 100, za to sam film uzyskał głównie negatywne recenzje. Po premierze albumu odbył światową trasę koncertową, którą zakończyli pod koniec września 1983. W tym samym roku wydał solowy album pt. Hearts and Bones, którą początkowo miał nagrać z Garfunkelem, ale zerwali współpracę przez nieporozumienia między sobą.