Gunie nie mają żadnego zapięcia – wiązano je pod szyją na rzemyk lub zapinano ozdobną mosiężną spinką. Jedyną ozdobę guni stanowią obszycia, zwane też lemką, biegnące wzdłuż brzegów ubioru. Są one wykonywane ze skręconych „we czworo” kolorowych sznurków, zwanych wójkami lub włóczkami. Ilość sznurków obszycia waha się od 2 (pierwotnie np. w Istebnej i Brennej) przez 4-6 w okolicach Jeleśni do 10 (po I wojnie światowej; Istebna, Wisła). „Dawniej płaciło się krawcowi od roboty guni tyle szóstek, tyle razy po 20 halerzy (...), ile sznurków kazał sobie chłop naszyć na guni” (S. Udziela). Znacznie bardziej rozbudowane obszycia, zwłaszcza wokół szyi, występowały np. w Zawoi, a najbogatsze – na Orawie. Również dobór tradycyjnych barw był różny: pozwalał on identyfikować stroje z różnych regionów, a nawet z poszczególnych wsi.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gunia · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.