Guni nie wdziewano w rękawy: noszono ją zwykle zarzuconą na ramiona, a w cieplejsze dni – przerzuconą przez jedno ramię. Ponieważ odzież góralska nie była zaopatrzona w kieszenie, często jeden lub oba rękawy guni były zaszyte lub związane sznurkiem i pełniły rolę schowków na fajkę, mieszek z tabaką itp. Nową gunię noszono najpierw przez 10 lat od „święta” (do kościoła, na wesela, jarmarki itp.), a następnie dopiero jako strój „na co dzień”. Podniszczone (i znacznie „miększe”) gunie służyły jako wierzchni ubiór roboczy, zwłaszcza zimą w czasie zwózki drewna. Tylko wówczas górale wkładali ręce w rękawy guni („nawlekali gunię”) i przepasywali ją rzemieniem, za który – celem uzyskania większej swobody ruchów – zatykali poły odzienia.mały|Cuha podhalańska - kolekcja Muzeum Tatrzańskiego w ZakopanemGunia miała wszechstronne zastosowanie. Chroniła przed chłodem i przed deszczem. W czasie deszczowej pogody często zakładano gunię „na ręby” (lewą stroną na wierzch), w celu ochrony licowej, zdobionej strony odzienia. Przykrywano się nią również podczas snu, zwłaszcza kiedy sypiano na ławie lub na piecu, a także w szałasie.

Zobacz też czuha