Opisują także ustanowienie święta:
Żydowski historyk Józef Flawiusz opisywał święto w Iudaike archaiologia („Dawne dzieje Izraela”).
Majmonides w Hilchot Megilla we-Chanukka podkreślał wymiar kulturowy Chanuki, jako sprzeciw i walkę z kulturą grecką, która uniemożliwiała życie społeczności żydowskiej według własnych, religijnych i kulturowych zasad. Aspekt odzyskania Świątyni i cudu oliwy przedstawiał jako sprawy wtórne. Chanuka została skodyfikowana w XVI wieku przez rabina Józefa ben Efraima Karo w pierwszej części (Orach Chaim) kodeksu Szulchan aruch.
Przebieg święta Z Chanuką związany jest rytuał zapalania świateł, świec lub lampek oliwnych, umieszczonych na specjalnym chanukowym świeczniku – chanukii, co ma przypominać wydarzenia, które miały miejsce 25 kislew 164 p.n.e. w Świątyni Jerozolimskiej. Zapalanie świec oraz czytanie Megilla w tych dniach jest micwą rabiniczną. Świecznik powinien być ustawiony na zewnątrz domu (Talmud: Shabbos 21b), ewentualnie w pobliżu drzwi lub okna, aby – jak zalecał Szlomo ben Icchak – „upubliczniać cud” (pirsumei nisa), a płomień nie powinien się na nim palić krócej niż pół godziny dziennie. Pierwszego dnia po zachodzie słońca zapala się pierwszą świecę (lub lampkę) od lewej strony. Drugiego dnia dwie i później każdego dnia o jedną więcej, aż do dnia ósmego.