Autorzy za najbardziej prawdopodobny i zrozumiały dla każdej cywilizacji uznali sygnał o częstotliwości 1420 megaherców, czyli o długości fali 21 centymetrów odpowiadającej linii emisyjnej atomów wodoru i postulowali nasłuch sygnałów o tej częstotliwości, rozpoczynając od najbliższych gwiazd.
W 1963 roku w Delaware w stanie Ohio uruchomiono radioteleskop miejscowego uniwersytetu stanowego projektu Johna Krausa. Radioteleskop posiadał antenę odpowiadającą talerzowi o średnicy 150 (później 175) stóp i w latach 1965–1971 wykorzystywany był do programu nasłuchu radiowego katalogującego nowe obiekty Ohio Sky Survey. Badanie wykonywane było przeważnie na częstotliwości 1415 MHz (megaherców), choć także zbierano i analizowano dane na częstotliwościach 2650 MHz i 612 MHz. W 1973 roku, po zakończeniu programu z powodu obcięcia środków przez finansującą badania amerykańską National Science Foundation, radioteleskop został przeznaczony do poszukiwań sygnałów obcych cywilizacji. Projektując nowe badanie zdecydowano się na nasłuch sygnału o częstotliwości 1420,4058 MHz, czyli promieniowania emitowanego przez neutralne atomy wodoru.