Odbierany sygnał radiowy był zbierany i przetwarzany przez uruchomiony na komputerze IBM 1130 program komputerowy N50CH napisany przez Roberta Dixona i Jerry’ego Ehmana, wolontariuszy przy tych badaniach. Wydruk z IBM 1130 przedstawiał: po lewej stronie kalkulowaną wartość stosunku sygnału do szumu, po prawej informację o rektascensji i deklinacji przeliczonych do epoki B1950.0, podawane w 12-sekundowych interwałach. Lewa strona wydruku prezentowała dane dla poszczególnych 50 kanałów przeliczone wielokrokową formułą mającą oddać część całkowitą oszacowanego stosunku sygnału do szumu; te części całkowite kodowane były na 36-stopniowej, alfanumerycznej skali. Każdy znak lewej strony przedstawiał, dla danego czasu i kanału, stosunek natężenia (lub mocy) odbieranego sygnału (pomniejszony o wartość progową) do średniej kwadratowej natężenia. Taki pomiar wykonywano równocześnie dla poszczególnych kanałów o szerokości 10 kHz; przy czym najpierw w każdym interwale pomiar natężenia trwał 10 sekund i był uśrednieniem 10 pomiarów sekundowych wykonanych dla każdego z 50 kanałów;