Narodowy Związek Robotniczy (NZR) – partia robotnicza o charakterze narodowo-chrześcijańskim działająca w latach 1905–1920.
Historia Prekursorami NZR były sekcje robotnicze Towarzystwa Oświaty Narodowej, działającej głównie w Łodzi, Zagłębiu Dąbrowskim i Warszawie, oraz powołany w 1901 z inicjatywy Komisji Robotniczej warszawskiego „Zetu" Związek im. Jana Kilińskiego. Struktury te powstały z inicjatywy i pod kierownictwem Ligi Narodowej.
W czerwcu 1905 odbył się I Zjazd Narodowego Związku Robotniczego. W skład Zarządu wybrano Czesława Sobolewskiego (przewodniczący), Gustawa Simona, oraz robotników Maksymiliana Gromadzkiego (fabryka Lilpop, Rau i Loewenstein), Edmunda Bernatowicza (Fabryka Wyrobów Platerowanych Frageta) i Jana Szczeblewskiego (Związek im. Kilińskiego). W 1906 NZR liczył 15 961 członków. Związek inspirował działanie Polskich Związków Zawodowych. Organizacja posiadała bojówkę pod nazwą Związek Bojowy NZR.