Na VI Zjeździe NZR w Warszawie we wrześniu 1908 doszło do zerwania z Narodową Demokracją, przeciwstawiając się orientacji na Rosję i lojalistycznej polityce Koła Polskiego w Dumie, w skład którego wchodzili członkowie legalnego Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. W skład nowego Zarządu Głównego weszli wówczas: Adam Chądzyński (przewodniczący), Witold Wolski, Stanisław Arczyński, Władysław Malangiewicz, Wincenty Michalak, Jan Stanisław Jankowski, Marian Rapacki, Adam Radlicki i Antoni Kaczorowski.
NZR w latach 1908–1917 stanowił część nurtu narodowego lewicy niepodległościowej. W 1912 wszedł w skład Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych. W sierpniu 1914 organizacja weszła w skład Zjednoczenia Organizacji NiepodległościowychJerzy Z. Pająk: Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914–sierpień 1915), w: „Czasy Nowożytne”, 1998, t. 5, s. 41. wersja elektroniczna a następnie Konfederacji Narodowej Polskiej. Po zajęciu całości Królestwa Polskiego przez wojska państw centralnych stanowił część składową najpierw Komitetu Naczelnego Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych, a następnie Centralnego Komitetu Narodowego. W lutym 1917 Związek wystąpił z CKNSzerzej na temat działalności NZR w ramach lewicy niepodległościowej podczas I wojny światowej: Jerzy Z. Pająk, O rząd i armię.