Centralny Komitet Narodowy (1915–1917), Kielce 2003.. Od tej pory lawirował pomiędzy lewicą niepodległościową a stanowiskiem aktywistów. Podczas wojny NZR miał znaczne wpływy wśród robotników Królestwa. Zaczął je tracić w końcowym okresie wojny, zachował jednak silną pozycję w okręgu łódzkim. Przywódcami Narodowego Związku Robotniczego w tym okresie byli: Edmund Bernatowicz, Adam Chądzyński, Jan Stanisław Jankowski, Antoni Kaczorowski, Władysław Malangiewicz, Adam Radlicki, Ludwik WaszkiewiczJerzy Holzer, Jan Molenda: Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 365..
Organy prasowymi NZR były pisma: „Kiliński”, „Pochodnia”, „Sprawa Robotnicza”, „Wiadomości Robotnicze” i „Niepodległość”.
W wyborach w 1919 wystawił samodzielną listę. W 1920 wraz z Narodowym Stronnictwem Robotników utworzył Narodową Partię Robotniczą.
Zobacz też Związek Bojowy NZR
Przypisy
Bibliografia
Jerzy Z. Pająk: O rząd i armię. Centralny Komitet Narodowy (1915–1917), Kielce 2003, .
! Kategoria:Partie i ugrupowania II Rzeczypospolitej Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego Kategoria:Polskie partie polityczne w Królestwie Polskim (1914–1918) Kategoria:Zjednoczenie Organizacji Niepodległościowych