Dowód istnienia takich oddziaływań byłby więc bardzo cennym elementem naszego zrozumienia struktury i genezy wszechświata.
Eksperymentalne poszukiwanie rozpadu protonu Dla zaobserwowania zjawiska – ze względu na bardzo długi przewidywany teoretycznie czas życia protonu – konieczna jest obserwacja bardzo dużej liczby protonów jednocześnie przez dłuższy czas. Oznacza to, że eksperyment chcący zaobserwować rozpad protonu powinien przede wszystkim składać się z dużej ilości materii. Przy średnim czasie życia rzędu 1031 lat potrzeba 1031 protonów, by zaobserwować średnio jeden rozpad w ciągu roku. Masa takiej liczby protonów wynosi prawie 17 ton. Uwzględniając skończoną efektywność detektorów i konieczność zarejestrowania większej liczby przypadków dla jednoznacznej identyfikacji procesu, odpowiedni eksperyment powinien mieć masę co najmniej kilkudziesięciu ton.
Identyfikacja samego rozpadu następuje przez detekcję, identyfikację i pomiar energii jego produktów. Z tego powodu materiał, w którym chcemy obserwować rozpady, musi być gęsto przekładany detektorami promieniowania lub musi być sam detektorem.