Był wśród nich ariański biskup, Trasaryk, który w 572 r., wraz z krewnym zmarłego króla, Reptilą, miał zabrać skarbiec królewski do Konstantynopola i przekazać go cesarzowi bizantyjskiemu, Justynowi II.
Po tych wydarzeniach Gepidzi stracili na znaczeniu i przestali być wzmiankowani jako licząca się siła.
Władcy Gepidów Fastida (połowa III wieku) Ardaryk (ok. 455)Pandura 2004, s. 55. Thrafstila Thrasaryk (ok. 504) Gunderith Elemund (520/530–ok. 546) Thorisin (ok. 560) Kunimund (ok. 567)Pandura 2004, s. 78.
Język Gepidów Istnieje niewiele świadectw języka Gepidów, poza imionami ich władców, ale w okresie, gdy Rzymianie ich wspominali, byli oni kulturowo związani z Gotami. Najprawdopodobniej Gepidowie posługiwali się tym samym językiem co Goci, ale innym dialektem. Mieli napięte stosunki polityczne z pokrewnymi ludami, Gotami i Wandalami. Bizantyjski kronikarz z VI wieku, Prokopiusz, w swoim dziele „Wojny Justyniana” umieścił Gepidów wśród „ludów gockich” obok Wandalów, Wizygotów i Gotów „mających ten sam język, białą cerę, blond włosy i ariańską formę chrześcijaństwa”.