Upadek Gepidów (567 rok) W 552 roku Gepidowie ponieśli klęskę w decydującej bitwie pod Asfeld, a syn ich króla, Thorisina, został zabity przez Longobardów. Gepidowie zawarli wówczas traktat pokojowy z Bizancjum, ale napięcia pozostały. Upadek państwa Gepidów był również powiązany ze zmianą polityki zagranicznej Cesarstwa po śmierci Justyniana Wielkiego pod rządami jego następcy, Justyna II. Wtedy to, obawiając się rosnącej potęgi Longobardów, Bizancjum sprzymierzyło się z Gepidami i w 566 roku wspólnymi siłami pokonali Longobardów. To skłoniło Alboina, króla Longobardów, do zwrócenia się o pomoc do Awarów, co dla Gepidów miało fatalne konsekwencje, sojusz ten bowiem zagrażał im z dwóch stron. Aby uniknąć wojny na dwóch frontach, Gepidowie zaatakowali Longobardów, ale zostali pokonani. Państwo Gepidów w efekcie zostało rozbite. Longobardowie wkroczyli następnie na krótko na terytorium Gepidów, lecz już w 568 roku musieli wycofać się z własnych ziem w zachodniej Panonii, ze względu na wcześniejszy układ z Awarami. W drodze do Italii pobite wojska dołączyły do wojsk niedawnego wroga. Tylko niewielka część Gepidów pozostała na terenach zajętych przez Awarów, niektórzy zaś woleli oddać się pod opiekę Bizantyjczyków.