2 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Był członkiem tzw. „ułańskiej siódemki” – patrolu Władysława Prażmowskiego „Beliny”, który w nocy z 1 na 2 sierpnia, jako pierwszy przekroczył granicę zaboru austriackiego z zaborem rosyjskim w Kocmyrzowie i 3 sierpnia wieczorem powrócił do Krakowa, a 6 sierpnia wyruszył wraz z 1 Kompanią Kadrową do Miechowa. Następnie pełnił funkcje: dowódcy plutonu w 1 pułku ułanów Legionów Polskich (1914–1915), dowódcy 7 kompanii II baonu w 5 pułku piechoty (od maja 1915 – do lutego 1916Generałowie II Rzeczypospolitej s. 100) i ponownie służba w 1 pułku ułanów Beliny-Prażmowskiego. Od 6 lutego do 1 kwietnia 1917 roku wykładał przedmiot „fortyfikacja” na kawaleryjskim kursie podoficerskim przy 1 pułku ułanów w Ostrołęce. 26 lipca tego roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w obozie w Beniaminowie, skąd jako jeden z ostatnich został wypuszczony w połowie września 1918 roku. Następnie wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej.