1 listopada 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Austriaków w Chełmie. Po wstąpieniu do Wojska Polskiego, 14 listopada 1918 roku jako dowódca 1. szwadronu 1 pułku ułanów, (późniejszego 1 pułku szwoleżerów) udał się do Włodawy w celu przejęcia tam władzy. Wraz z tym pułkiem uczestniczył w kwietniu 1919 roku w zdobyciu Wilna. W nocy z 6 na 7 lipca 1919 roku został ciężko ranny w pierś pod wsią Werobje. 16 lipca 1920 roku został dowódcą 16 pułku Ułanów Wielkopolskich, wraz z którym walczył w bitwie warszawskiej, w walkach na Suwalszczyźnie, operacji nad Niemnem i w ostatniej ofensywie na Krzywicze kończącej wojnę polsko-bolszewicką. W marcu 1921 roku został skierowany na kurs dokształcający do Centralnej szkoły Kawalerii w GrudziądzuGenerałowie II Rzeczypospolitej s. 101.
Od 22 października 1921 roku do 24 października 1924 roku w zastępstwie pełnił obowiązki dowódcy 11 pułku Ułanów Legionowych w Ciechanowie. Od października 1924 roku do 15 października 1925 roku studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. W maju 1926 roku, w czasie zamachu stanu, opowiedział się po stronie Józefa PiłsudskiegoAntoni Czubiński, Przewrót majowy 1926 roku, Warszawa 1989, s. 172.. Po ukończeniu kursu został mianowany szefem sztabu 2 Dywizji Kawalerii w Warszawie.