W tym okresie powstawały liczne wyższe szkoły artystyczne, zwane akademiami, w których kształcenie opierano na przekonaniu, że naturę należy „poprawiać”, a twórczość odnosić do wzorców historycznych. Nauczyciele akademiccy zakładali, że sztuki można się nauczyć, o ile artysta posiada odpowiednie inspiracje i umiejętność idealizowania rzeczywistości. Proces nauczania obejmował stopniowe doskonalenie warsztatu: od kopiowania dzieł dawnych mistrzów, takich jak Rafael Santi, poprzez rysowanie z rzeźb antycznych i renesansowych, aż po pracę z modelem żywym.
Akademicka hierarchia tematów W ramach akademizmu obowiązywała ściśle określona hierarchia tematów artystycznych, odzwierciedlająca wartość i rangę poszczególnych gatunków malarskich. Najwyżej cenione były kompozycje o tematyce wzniosłej, zwłaszcza mitologicznej i historycznej. Temat dzieła stanowił istotny element oceny jego wartości artystycznej – im bardziej wzniosły był motyw, tym większy format płótna mógł zostać użyty.