Po ich modlitwach w czasie silnej suszy, kiedy żniwiarze na polu opadali z sił od pragnienia, puste naczynie zaczęło wydzielać tyle wód, że ją starczało na cały dzień.
Po kilku latach pobytu w klasztorze obaj zostali przez patriarchę Tarazjusza wyświęceni na godność biskupią – święty Michał został biskupem Sinadskim, a święty Teofilakt – biskupem Nikomedii.
Stojąc na czele Kościoła Nikomedii, święty Teofilakt nieustannie troszczył się o powierzanej mu owczarni. Budował on świątynie, szpitale, domy pielgrzyma, szczodrze rozdawał jałmużnę, opiekował się sierotami, wdowami i chorymi, sam pielęgnował się trędowatymi, nie brzydząc się obmywać ich ran.
Kiedy imperialny tron zajął ikonoklasta Leon V Armeńczyk (813-820), straszna herezja zapaliła się z nową siłą.
Na imperatora-ikonoklastę nie potrafił wpłynąć i następca świętego patriarchy Tarazjusza – święty Nikifor (806-815;