Oba kierunki w sztuce artysta mógł poznać podczas swojego wyjazdu do Paryża. Historyk sztuki Jan Białostocki zwrócił uwagę, że zastosowany na obrazie motyw ikonograficzny został zapożyczony z XVI-wiecznej tradycji emblematycznej. Koń z rozwianą grzywą mógł pochodził ze zbioru La morosophie z 1553 roku, a naga kobieta ze zbioru Hecatongraphie (noszącego tytuł Lymage de Temerité) z 1543 roku. Około 1892 roku Podkowiński zaczął malować obrazy przedstawiające fantasmagoryczne przedstawienia dotyczące miłości, cierpienia i śmierci. Do tego cyklu zalicza się również Szał uniesień.
Prawdopodobnie w Paryżu Podkowiński wpadł na pomysł obrazu z nagą kobietą. Według relacji Stefana Laurysiewicza malarz zacząć myśleć nad obrazem po raz pierwszy w 1889 roku. Studia przygotowawcze malarz rozpoczął ok. 1892 roku. Pierwsza wersja była utrzymywana w ultramarynie, w kolejnych gama barwna się rozszerzyła. Finalnie malarz ograniczył się do trzech barw: brązu, czerni i szarości. W porównaniu do poprzednich wersji ostatnia ma mniejszą liczbę szczegółów. Obraz został namalowany w pracowni znajdującej się w przeszklonym belwederze pałacu Kossakowskich w Warszawie. Prace nad Szałem uniesień rozpoczęły się jesienią 1893 roku. Dzieło ukończono w następnym roku.