Współpracował z Bronisławem Grosserem przy wydawaniu podziemnej gazety „Nasze Hasło”. Po upadku rewolucji przeniósł się do Petersburga, gdzie w 1908 ukończył studia prawnicze. Po otrzymaniu dyplomu wrócił do Warszawy.
We wrześniu 1911 Ehrlich poślubił Zofię z Dubnowów, córkę Szymona. Miał z tego małżeństwa dwóch synów, urodzonych w Petersburgu: ekonomistę Aleksandra (1912–1985) i literaturoznawcę Wiktora (1914–2007).
W 1912 ponownie wyjechał do Rosji, aby z ramienia Bundu współpracować z mienszewikami. Został aresztowany, lecz wkrótce go zwolniono przez wzgląd na gruźlicę. Praktykował u znanego adwokata Maksymiliana Winawera, członka liberalnej Partii Konstytucyjno-Demokratycznej (kadetów). Od 1913 należał do Komitetu Centralnego Bundu. Wszedł także do Komitetu Wykonawczego Drugiej Międzynarodówki.