Pod koniec miesiąca wystosował skargę do Prezydium Rady Najwyższej ZSRR, w której domagał się spotkania z przedstawicielem polskiej ambasady powołując się na swoje polskie obywatelstwo i przestrzegał przed negatywnym oddźwiękiem swojego aresztowania w środowiskach żydowskich USA, Wielkiej Brytanii i Polski. W swoim nieco wcześniejszym liście do Berii Wiktor Alter przekonywał, że on i Ehrlich mogliby przełamać negatywny wizerunek ZSRR w USA jako korespondenci „Forverts”, umiarkowanie lewicowego dziennika nowojorskiego w jidysz, lub że związany z Bundem z Nowego Jorku mógłby na ich wniosek uruchomić pomoc humanitarną dla polskich Żydów w ZSRR. Uwięzienie Ehrlicha i Altera wywołało protesty w kręgach socjalistycznych na Zachodzie i oficjalne interpelacje do władz sowieckich, w których uczestniczyli Wendell Willkie, , i Albert Einstein.

14 maja 1942 Ehrlich popełnił samobójstwo wieszając się na kracie okna swojej celi (intencje samobójcze miał deklarować w kwietniu i lipcu tego roku także Alter). W lutym 1943, po zwycięstwie w bitwie stalingradzkiej, Józef Stalin zatwierdził tekst powtórnego wyroku śmierci na Ehrlicha i Altera za zdradę ZSRR poprzez prowadzenie agitacji za zaniechaniem radzieckiego oporu wobec III Rzeszy.