W 1924 powrócił jako repatriant do Polski; w tym samym roku miał wystawę w Zachęcie. Nieco później, w 1927 wyjechał na stałe do Rzymu, gdzie mieszkał i tworzył do 1939. Od 1936 był tam członkiem Polskiej Organizacji Artystów Plastyków „Kapitol”.
Zginął w czasie powstania warszawskiego, gdy 7 sierpnia 1944 podczas tak zwanej pacyfikacji Ochoty został w wieku 85 lat zamordowany strzałem w głowę przez żołnierzy z oddziału SS RONA (to jest przez Rosjan, byłych żołnierzy Armii Czerwonej) pod budynkiem przy ulicy Filtrowej 83, ponieważ nie nadążał za kolumną ludności cywilnej pędzonej w stronę „Zieleniaka” (dzisiejsze hale Banacha). Zastrzelona została wówczas także jego żona, pianistka Jadwiga Zaleska-Mazurowska.
Twórczość Zajmowała go przede wszystkim tematyka batalistyczna, malował też jednak portrety i sceny rodzajowe. Twórczość jego wyróżniają obrazy batalistyczne o tematyce historycznej, a także przedstawienia parad i uroczystości wojskowych. W Rosji rozgłos i uznanie przyniosły mu sceny z wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878). Później w swoich akademickich pracach historycznych nawiązywał do innych wydarzeń historycznych: czasów Piotra I, wojny północnej i wojny z Napoleonem (Siemionowcy pod Lesną, Bohaterski czyn lejbgwardii pod Borodino w 1812 roku, Pożar Moskwy w 1812 roku).