Morfologia Pokrój sporofitu zarodniowego Początkowo żółtobrązowe lub czerwonawe, miękkie, gładkie i nierozgałęzione. Po wysypaniu zarodników zielenieją i z ich węzłów wyrastają okółki zielonych pędów bocznych. Pochwy w węzłach osiągają do 1,5 cm długości i lejkowato rozszerzają się ku górze. Ząbki na szczycie pochwy osiągają połowę jej długości, są biało obrzeżone z ciemnym prążkiem w środkowej części. Kłosy zarodnionośne osiągają 2–2,5 cm długości i 0,4–0,8 cm szerokości. Osadzone są na jasnym międzywęźlu o długości 2–5 cm i w efekcie są odsunięte od najwyższej pochwy liściowej. Pokrój sporofitu płonnego Pęd szarozielony, do 50 cm wysokości i 3 mm grubości, zwykle z kilkunastoma (rzadziej jest ich mniej – od 8 i więcej – do 20) wypukłymi żeberkami. Pochwy są niebieskawozielone i odstające od pędu. Ząbki na szczycie pochwy osiągają połowę jej długości. Są biało obrzeżone, poza tym jasnobrązowe z ciemniejszym prążkiem biegnącym przez środek. U podstawy ząbków ciemna poprzeczna smuga biegnąca dookoła pochwy w postaci zygzakowatego pasa. Zwykle ząbki nie sklejają się w łatki. Zielone pędy boczne wyrastają w okółkach zwykle w górnej połowie pędu głównego, rzadziej od jego nasady. Nie rozgałęziają się lub mają tylko krótkie i nieliczne odgałęzienia. Osiągają do 15 cm długości i najczęściej mają trzy żeberka.