Pochwy na bocznych gałązkach są zielone, a ich ząbki biało obrzeżone.

Gatunki podobne W czasie zarodnikowania najłatwiej pomylić jego pędy także z zieleniejącymi i rozgałęziającymi się pędami zarodnionośnymi skrzypu leśnego. Różnią się one regularnym rozgałęzianiem się odgałęzień bocznych oraz sklejaniem się ząbków na szczycie pochew liściowych w 3–5 łatek. Pędy zarodnionośne skrzypu polnego nie zielenieją i zamierają po zarodnikowaniu, nigdy też nie tworzą odgałęzień. Pędy płonne mają odgałęzienia boczne miękkie i odstające lub przewisające (a nie wzniesione jak u skrzypu błotnego), zasadniczo nierozgałęzione lub rzadko z nielicznymi i krótkimi rozgałęzieniami (podczas gdy skrzyp leśny ma rozgałęzienia regularne, także III i IV rzędu), odgałęzienia boczne mają zwykle tylko trzy krawędzie, podczas gdy u skrzypu leśnego, skrzypu polnego, błotnego i ich mieszańców krawędzie są cztery, czasem nawet jest ich pięć. Pędy płonne skrzypu polnego są niemal gładkie, podczas gdy skrzypu łąkowego zawsze wyraźnie szorstkie z powodu wyrostków krzemionkowych na żeberkach.

Biologia i ekologia thumb|Skrzyp łąkowy w leśnym runie Pędy zarodnionośne rozwijają się zwykle w kwietniu i jeszcze wiosną rozsiewane są zarodniki.