Jeszcze przed I wojną światową stosowano materiały o składzie podobnym do amatoli. Były to m.in. Macarit składający się z 28% trotylu i 72% azotanu ołowiu(II) oraz podobny do niego stosowany we Włoszech w pociskach artyleryjskich. W czasie I wojny światowej do napełniania granatów ręcznych i wytwarzania ładunków saperskich stosowano Donarit (80% saletry amonowej, 12% trotylu, 4% nitrogliceryny w postaci żelatynowanej bawełny kolodionowej i 4% mączki drzewnej). W czasie I wojny światowej wykorzystywano w Rosji mieszaninę zawierającą 60% trotylu, 35% azotanu potasu i tylko 4% azotanu amonu, a Brytyjczycy w obu wojnach stosowali Baratol, w którym znajdował się trotyl i azotan baru w stosunku masowym 60:40. W czasie II wojny światowej w Niemczech produkowano amatole o zwiększonych parametrach detonacyjnych poprzez dodanie heksogenu. Były to (50% trotylu, 5–10% heksogenu i 40–45% saletry amonowej), (50% dinitrobenzenu, 15% heksogenu i 35% saletry) czy (50% dinitrobenzenu, 10% heksogenu i 40% saletry).