Po okresie socrealizmu głównym polem do modernistycznych eksperymentów stały się osiedla mieszkalne, oparte na wolnostojących budynkach w układzie rozproszonym w zieleni. Tylko osiedle A i B wznoszone było w sposób tradycyjny, późniejsze zaś produkowane metodą uprzemysłowioną z prefabrykatów. Mimo typizacji architektom zależało na zróżnicowaniu kolejnych osiedli i budynków. Jak mówiła Adamczewska-Wejchert:Prefabrykacja nie wyklucza indywidualności miasta. Można ustawiać budynki w sposób mechaniczny, można również tworzyć przestrzeń o bardzo indywidualnych cechach.
Dydaktyka i Warszawska Szkoła Projektowania Urbanistycznego thumb|Hanna Adamczewska-Wejchert przy pracy, z mężem Kazimierzem, 1988. Kariera akademicka Hanny Adamczewskiej-Wejchert wiązała się z Politechniką Warszawską, której była zarówno absolwentką, jak i ostatecznie profesor nadzwyczajną. Ogrom strat materialnych Polski po II wojnie światowej skutkował dużym zapotrzebowaniem na projekty odbudowy i plany zagospodarowania przestrzennego, co pociągało za sobą konieczność wykształcenia licznej kadry urbanistów, w czym aktywnie uczestniczyła Adamczewska-Wejchert. Przez wiele lat wykładała zasady budowy miast, które konsekwentnie rozwijała. Jej praktyka naukowa była kontynuacją i rozwinięciem wcześniejszych działań prof.