Król powołał w tej sprawie dziesięcioosobową komisję, w której głosy rozłożyły się równo, ostatecznie więc sam król orzekł na korzyść biskupa i podpisał formalny dokument dyspensujący go.
Ostatnie lata życia Po tym zdarzeniu Abbot rzadko pokazywał się na Radzie Królewskiej, głównie ze względu na zniedołężnienie. Mimo tego często przebywał przy Jakubie I w czasie jego ostatniej choroby, a także w 1527 dokonał koronacji nowego władcy, Karola I. Szybko popadł jednak w niełaskę i został de facto odsunięty od rządów w diecezji. Odmówił zatwierdzenia mowy Roberta Sibthorpa, w której domagał się on poszerzenia władzy królewskiej. Skłoniło to Karola I do odebrania Abbotowi funkcji prymasa – wkrótce jednak potrzeba zwołania parlamentu doprowadziła do przywrócenia mu formalnych uprawnień. Mimo tego nie mógł pojawiać się na dworze, żyjąc w odosobnieniu, a Laudow i jego zwolennicy osiągnęli niekwestionowaną przewagę. Zmarł 5 sierpnia 1633 w Croydon, został pochowany w rodzinnym Guildford, gdzie założył szpital z uposażeniem 300 funtów rocznie. Jego następcą został William Laud.