Tak na przykład wyrażał sprzeciw wobec przebiegającego w atmosferze skandalu procesowi rozwodowemu lady Frances Howard i earla Essexa, a w 1618 zakazał w Croydon czytania królewskiego postanowienia zezwalającego na rozrywki niedzielne.
Jako zwolennik protestantyzmu o kalwinistycznych inklinacjach był zarazem naturalnym zwolennikiem małżeństwa księżniczki Elżbiety i elektora Palatynatu Fryderyka V, a także zagorzałym przeciwnikiem projektu małżeństwa księcia Walii z infantką hiszpańską. Polityka ta ściągnęła na niego niechęć Williama Lauda (z którym wchodził w spory już w Oksfordzie) i dworu, choć nie stracił wsparcia samego króla.
W 1622, gdy Abbot polował w dobrach barona Edwarda la Zouche'a w Bramshill, strzała z jego łuku trafiła w jednego z uczestników, który zmarł w ciągu godziny. Wydarzenie to wstrząsnęło Abbotem, który popadł w stan głębokiej melancholii. Jego przeciwnicy utwierdzili, że wydarzenie to dyskwalifikuje go z pełnienia funkcji kościelnych, bo nawet mimo tego, że był to nieszczęśliwy wypadek, sam sport myśliwski, który do niego doprowadził, nie przystoi osobie duchownej.